Wypływając z portu na zachód, mijamy Fatares, długą plażę ze żwiru i piasku kilka kilometrów od centrum, baterie Parajola i El Portús. Naprzeciwko leży Isla de las Palomas, wysepka oddana ptakom morskim. Dalej wznosi się Cabo Tiñoso, którego nazwa pochodzi od drzew barwiących z morza jego zbocza na ciemno. Na szczycie wciąż czuwają ogromne działa baterii Castillitos.
Od Isla Plana do Cala Mojarra oraz w promieniu 500 metrów wokół Isla de las Palomas morze jest rezerwatem morskim. Wśród zakamarków przylądka kryje się La Salitrona, maleńka zatoczka ze złotym piaskiem, do której dochodzi się z trudem pieszo albo kotwicząc naprzeciwko, tak jak my. Na wschód, za Escombreras, El Gorguel to skalista zatoczka z czystą wodą w drodze do Portmán.
Na zachód od przylądka, przy La Azohía, leży Cala Cerrada: obtoczone otoczaki, turkusowa woda i łąki posidonii, a tuż obok Cala Abierta. Skała nie jest tu wulkaniczna, lecz wapienna, sfałdowana, gdy płyty afrykańska i euroazjatycka zderzyły się i wypiętrzyły Góry Betyckie z osadów dawnego oceanu Tetydy; dlatego przylądek pełen jest jaskiń i rdzawych urwisk. Wulkany są po drugiej stronie: około siedmiu milionów lat temu erupcje pozostawiły wyspy Mar Menor, Isla Grosa, El Carmolí i Cabezo Beaza, a najmłodsze bazalty Campo de Cartagena mają około 2,6 miliona lat. Z tego samego pasa wulkanicznego, ciągnącego się od Cabo de Gata do Kartageny, pochodzą rudy górniczej sierry La Unión.
Zdjęcie: Werner Wilmes · CC BY 2.0 · Wikimedia Commons
«Żadnych barów ani parasoli: to wybrzeże naprawdę pokazuje się tylko od strony wody.»
- Rezerwat morski Cabo Tiñoso
- Isla de las Palomas, ostoja ptaków
- Zatoczki tylko pieszo lub łodzią
Popłyń tutaj: Wynajem łodzi ze skiperem — Cartagena


